‘Let op: U kunt (een deel van) uw koopkracht verliezen’
Ga beleggen!
Wat mij betreft is die oproep overigens terecht. Nederlanders sparen te veel en beleggen te weinig. Wie zijn vermogen uitsluitend op een spaarrekening laat staan, loopt ook risico. Want niet beleggen is óók een keuze. Inflatie tast koopkracht aan. Vermogen groeit onvoldoende mee. Financiële doelen raken uit beeld. En uiteindelijk ontstaan tekorten die voorkomen hadden kunnen worden.
Daarmee ontstaat een opmerkelijke paradox. De AFM roept adviseurs op om vaker over beleggen te beginnen, maar blijft tegelijkertijd vooral hameren op de risico's ervan. De toezichthouder vraagt adviseurs gas te geven terwijl dezelfde toezichthouder de handrem aangetrokken houdt.
Begrijp me goed. Risico's moeten benoemd worden. Transparantie blijft belangrijk. Maar laten we dan ook eerlijk zijn over het alternatief. Misschien moeten we voortaan bij iedere (bank)spaarrekening eenzelfde waarschuwing plaatsen: "Let op: sparen brengt risico's met zich mee. U kunt (een deel van) uw koopkracht verliezen."
Sindsdien veranderde er iets fundamenteels. Niet alleen bij consumenten, maar ook bij adviseurs.
Adviseurs stapten en masse over op spaarhypotheken. Voor vermogensopbouw kreeg banksparen vaak de voorkeur boven beleggen. Begrijpelijk ook. Niemand kreeg achteraf discussie over een rendement dat nooit was beloofd. Consumenten maakten dezelfde beweging. Zekerheid won het van rendement.
Die ontwikkeling werd jarenlang ondersteund door waarschuwingen van de toezichthouder. Op websites, in brochures en in andere uitingen klonk steeds dezelfde boodschap: "Let op: beleggen brengt risico's met zich mee. U kunt (een deel van) uw inleg verliezen."
En dat werkt. Consumenten hebben onthouden dat beleggen kan leiden tot verliezen. Adviseurs weten dat consumenten een stijgende portefeuille aan zichzelf toeschrijven, terwijl een dalende portefeuille al snel leidt tot vragen over het advies. Ga dan nog maar eens enthousiast beginnen over beleggen.
Daarmee is de oproep niet onlogisch, maar wel ongemakkelijk. Want de vraag is of je een gesprek zomaar op gang krijgt nadat jarenlang vooral op de rem is getrapt.
Wie al wat langer meeloopt in de financiële dienstverlening, weet dat beleggen ooit juist de norm was. De combinatie van een aflossingsvrije hypotheek en een beleggingspolis was jarenlang bijna standaard. Vermogensopbouw, fiscale voordelen en aantrekkelijke rendementsverwachtingen maakten beleggen tot een vanzelfsprekend onderdeel van het advies.
Tot de werkelijkheid zich meldde en de koersen daalden. Rendementen vielen tegen. Verwachtingen bleken te optimistisch. Vervolgens kregen we twee dossiers die het vertrouwen in beleggen jarenlang beschadigden: de woekerpolisaffaire en het aandelenleasedebacle.
De AFM roept adviseurs op om vaker te praten over beleggen. Dat is opvallend. Jarenlang heeft dezelfde toezichthouder vooral gewezen op de risico's van beleggen. Via verplichte waarschuwingen en risicoclassificeringen stond bescherming centraal. Nu klinkt een andere boodschap: beleggingen moeten juist vaker onderdeel worden van het adviesgesprek.
Wat mij betreft is die oproep overigens terecht. Nederlanders sparen te veel en beleggen te weinig. Wie zijn vermogen uitsluitend op een spaarrekening laat staan, loopt ook risico. Want niet beleggen is óók een keuze. Inflatie tast koopkracht aan. Vermogen groeit onvoldoende mee. Financiële doelen raken uit beeld. En uiteindelijk ontstaan tekorten die voorkomen hadden kunnen worden.
Daarmee ontstaat een opmerkelijke paradox. De AFM roept adviseurs op om vaker over beleggen te beginnen, maar blijft tegelijkertijd vooral hameren op de risico's ervan. De toezichthouder vraagt adviseurs gas te geven terwijl dezelfde toezichthouder de handrem aangetrokken houdt.
Begrijp me goed. Risico's moeten benoemd worden. Transparantie blijft belangrijk. Maar laten we dan ook eerlijk zijn over het alternatief. Misschien moeten we voortaan bij iedere (bank)spaarrekening eenzelfde waarschuwing plaatsen: "Let op: sparen brengt risico's met zich mee. U kunt (een deel van) uw koopkracht verliezen."
Sindsdien veranderde er iets fundamenteels. Niet alleen bij consumenten, maar ook bij adviseurs.
Adviseurs stapten en masse over op spaarhypotheken. Voor vermogensopbouw kreeg banksparen vaak de voorkeur boven beleggen. Begrijpelijk ook. Niemand kreeg achteraf discussie over een rendement dat nooit was beloofd. Consumenten maakten dezelfde beweging. Zekerheid won het van rendement.
Die ontwikkeling werd jarenlang ondersteund door waarschuwingen van de toezichthouder. Op websites, in brochures en in andere uitingen klonk steeds dezelfde boodschap: "Let op: beleggen brengt risico's met zich mee. U kunt (een deel van) uw inleg verliezen."
En dat werkt. Consumenten hebben onthouden dat beleggen kan leiden tot verliezen. Adviseurs weten dat consumenten een stijgende portefeuille aan zichzelf toeschrijven, terwijl een dalende portefeuille al snel leidt tot vragen over het advies. Ga dan nog maar eens enthousiast beginnen over beleggen.
Ga beleggen!
‘Let op: U kunt (een deel van) uw koopkracht verliezen’
Daarmee is de oproep niet onlogisch, maar wel ongemakkelijk. Want de vraag is of je een gesprek zomaar op gang krijgt nadat jarenlang vooral op de rem is getrapt.
Wie al wat langer meeloopt in de financiële dienstverlening, weet dat beleggen ooit juist de norm was. De combinatie van een aflossingsvrije hypotheek en een beleggingspolis was jarenlang bijna standaard. Vermogensopbouw, fiscale voordelen en aantrekkelijke rendementsverwachtingen maakten beleggen tot een vanzelfsprekend onderdeel van het advies.
Tot de werkelijkheid zich meldde en de koersen daalden. Rendementen vielen tegen. Verwachtingen bleken te optimistisch. Vervolgens kregen we twee dossiers die het vertrouwen in beleggen jarenlang beschadigden: de woekerpolisaffaire en het aandelenleasedebacle.
De AFM roept adviseurs op om vaker te praten over beleggen. Dat is opvallend. Jarenlang heeft dezelfde toezichthouder vooral gewezen op de risico's van beleggen. Via verplichte waarschuwingen en risicoclassificeringen stond bescherming centraal. Nu klinkt een andere boodschap: beleggingen moeten juist vaker onderdeel worden van het adviesgesprek.
